…άνευ λογικής – αν αυτό είναι το πρώτο πράγμα που θα ξεκινούσες να ψάχνεις. Και ακόμα κι αν υπάρχει λογική αλληλουχία (=διαδοχή), υπάρχει σίγουρα και λογική ανακολουθία (=παραλογισμός).

Τα αδιάκριτα αισθήματα, μαζί τους κι η μοναξιά, είναι κομμάτια που βγάζεις από μέσα σου. Ο λόγος που τα κάνεις φίλους σου, είναι γιατί δεν αντέχεις να τα έχεις εχθρούς σου. Ο λόγος που μαζί τους μοιράζεσαι τα όνειρά σου, είναι γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ο λόγος που μαζί τους νιώθεις ασφάλεια, είναι γιατί κάποιο συναίσθημα (εξ-αναγκαστικά) πρέπει να νιώσεις, και μόνο αυτό μπορεί να βγάλει το εγώ σου από διαδικασίες υπεράσπισης και μεθόδους περιχαράκωσης.

Δεν είναι παράξενο που η μοναξιά είναι η μούσα μιας ψυχής. Γιατί αν η ψυχή αυτή δεν την έκανε μούσα, θα έπρεπε να την κάνει δαίμονα, μνησίκακο ξωτικό, κακιά μάγισσα, …ίσως και angry bird σε έναν πιο ψηφιακό κόσμο (Υ.Γ.: οι νεράιδες είναι πάντα καλές).

Ακόμη, να θυμάσαι πως ότι σου ανοίγει μία πόρτα, σου κλείνει μία άλλη. Γιατί όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και αντίδραση. Γιατί όλα στο σύμπαν βρίσκονται σε αρμονία. Γιατί όλα τρέχουν (αφηνιασμένα ή μη) να σωθούν από κάτι, που τρέχει να σωθεί από κάτι άλλο, που τρέχει να σωθεί από κάτι άλλο… κι ακόμα κι αν κάποιο «κάτι άλλο» σκοντάψει, ας μην ξεχνάμε τις δρασκελιές αλλοφροσύνης με τις οποίες μπορεί να βγει απ’ τη γωνία ή το επόμενο στενό κι άλλο… «κάτι άλλο». Γιατί ότι δεν λύνεται, κόβεται… αλλά εκεί δεν σταματάει τίποτα. Γιατί… ότι δεν κόβεται;

Μπορείς να πεις πως ότι δεν κόβεται, σπάει. Πως ότι δεν σπάει λιώνει. Πως ότι δεν λιώνει, λύνεται. Θαρρώ πως μπορείς να βρεις τη συνέχεια.

Δεν είναι άσχημο να είσαι μόνος, είναι άσχημο να μην μπορείς να κάνεις τη μοναξιά σου φίλο. Δεν είναι άσχημο να έχεις ανθρώπους (καλούς, κακούς, περίεργους, τρελούς, ιδιόρρυθμους, ευτυχισμένους, λυπημένους) δίπλα σου, είναι άσχημο να σε απογοητεύουν.

Και φυσικά, τίποτα δεν σε απογοητεύει, αν δε θες να σε απογοητεύσει.

Και φυσικά, ό,τι σε γοητεύει, σε απογοητεύει, και πάμε ξανά απο ‘κει που ξεκινήσαμε.

Το μπουφάν μου… Μια ιστορία έχει κι αυτό, όπως όλα.

Πάει που λες, το ‘φαγαν τα λημέρια της Άνοιξης. Ανθίσαν τα λουλούδια και ντρέπεται να βγει, βαριέται, ξεκουράζεται, ψάχνει για καλοκαιρινούς έρωτες στη ντουλάπα μου.

Να προλάβει ν’ αποκτήσει τον καλύτερο.

Ξέρεις… έρωτες από εκείνους που χτυπάνε και φεύγουν. Και μετά έρχεται κάτι προσωρινό, κάτι ασυνήθιστο, κάτι αχανές, και μετά έρχονται και τους καλύπτουν τα χιόνια πριν τα που-πώς-τι- και τα γιατί-.

Τα κασκόλ μου βέβαια δείχνουν πιο θαρραλέα -ακόμη-… Όλως τυχαίως όλο και κάπως θα χωθούν γύρω μου. Τα θαυμάζω, κι ας ξέρω πως θα νικήσει ο ήλιος.

Κι ας μη μιλήσω για τον ήλιο, που από ‘δω το πάει από ‘ κει το φέρνει κι όλο σκιές είναι…

…Καταλαβαίνεις. Κουβέντα ατέλειωτη. Άπαξ και ξεκινήσεις τέτοια συζήτηση να εύχεσαι να κολλήσει ο χρόνος μπας και προλάβεις και την λήξεις είναι.

«Μην το κάνεις αυτό, μόνο κακό στον εαυτό σου κάνεις.»

Sorry ένα λεπτάκι, να μιλήσω κι εγώ που κουβαλώ τον εαυτό μου στις πλάτες;

Επιτρέπεται, ή κρίνεται απολύτως απαραίτητο το επικυρωμένο χαρτάκι από ΚΕΠ πρώτα;

Α όχι, δεν ειρωνεύομαι, ρωτώ απλά.

Ρωτώ, μη βρεθώ προ εκπλήξεως ή μου κλέψουν τον λόγο απ’ το στόμα.

Πώς; Με κάποια αδιάσειστη πρόφαση – όλως τυχαίως όλοι βρίσκουν από μία τέτοια τελευταία, ίσως κάπου να τις πουλάνε…

Βασικά ξες τι; Όχι, δε θέλω να μιλήσω. Να κάνω μια ερώτηση θέλω καλύτερα. Ή μάλλον θα μιλήσω. Αλλά θα κάνω μια ερώτηση γι’ αρχή:

Ναι, όλοι οι άλλοι -άνθρωποι και καταστάσεις- είναι τόσο απίστευτα καλοί μαζί μου τελευταία, που αποφάσισα {[(ως λέγεται)]} εγώ με ‘μένα να μην τα πηγαίνω καλά, πού είναι το πρόβλημα;

Και όπα, δεν κατάλαβα… ποιος ξέρει καλύτερα;

Εγώ, ο φανταστικός μου φίλος με τα τέλεια μάτια, το ακούραστο βλέμμα τους, τη λεβεντιά κι εκείνες τις καταπληκτικές ελαφρές προσκρούσεις αυτοκυριαρχίας υπό γωνία, ή εσύ;
—–Για ξαναμάντεψε–

Ποιος; Πάλι «εσύ» η απάντηση; Και για να μαντέψω, ποιος το λέει αυτό… Για ακόμα μια φορά εσύ;

Σαν πολύ «εγώ» δεν έπεσε απο ΄σένα; Ναι, *β’ πρόσωπο προσωπικής αντωνυμίας, γενική ενικού αριθμού ———> εσένα, ακόμα ψάχνεις;* δείχνω, τι κοιτάς γύρω-γύρω λες και γυρεύεις το τέλος του κόσμου μες τ’ άπλυτα;

«Δεν ξέρω τι λες. Αυτό που σου είπα εγώ.»

Μωρ’ τι μας λες, κι υψώνεις και το τεράστιο σαν ουρανοξύστη κεφάλι σου με τέτοιο ύφος.

Αρχίνησες πάλι να διατάσσεις ακτινοειδώς τις πυκνότατες ιδιόμορφες εξυπνάδες σου;

Μπράβο, όλα δείχνουν πως δεν ντρέπεσαι καν για την μηδέν εις το πηλίκο επιχειρηματολογία, αχ να σε χαρώ εγώ!

Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη:

Εσύ δεν ξέρεις τι λες.

Μάθαμε τώρα όλοι ξαφνικά να το παίζουμε ευαίσθητοι, αγαθοί, τρομαγμένοι και σεμνοί… σε απλά ελληνικά: ασυγκράτητοι, περιφρονητικοί, κάλπικοι και ξερόλες.

Να συνεχίσω; Τι να συνεχίσω, με τούτα που αφουγκράζομαι έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να ‘ρθούμε σε συμβιβασμό, πρόσεξε πολύ καλά όμως κυρ-Εαυτούλη, έχω εξαντληθεί.

Και δεν το προεκτείνω προς τα άκρα, γιατί ο καφές μου ήταν όπως τον πίνω και μ’ άρεσε.

Αναμφίβολα κι αναπόφευκτα όμως άλλη φορά δεν την γλιτώνεις.

– Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. –

Άιντε τώρα, χτύπα αυτό το απαρχαιωμένο κουδουνάκι, η δίκη αναβάλλεται…

Κάπου – κάπως – κάποτε, κάποιος μου ‘χε πει πως…

Ότι δεν λύνεται, κόβεται.

Ότι δεν κόβεται, σπάει.

Ότι δεν σπάει, λιώνει.

Ότι δεν λιώνει, λύνεται.

Και φτου κι απ’ την αρχή!

Μα ξέχασα να τον ρωτήσω για ότι ραγίζει.

Τι γίνεται με όσα ραγίζουν;

Θα μπορούσα να σκεφτώ τον τόνο της φωνής του, το άσπρο των ματιών του, την σιγουριά της χροιάς του καθώς μου απαντά… «Όσα ραγίζουν, ράγισαν και πάνε».

Και που πάνε; Όχι, γιατί αν κάπου πάνε, να ψάξω να τα βρω στο ρεπό μου.

Ν’ αποκωδικοποιήσω τους χάρτες τους και να εισχωρήσω μεμιάς μέσα στο νου τους.

Έτσι, μιλώντας-πάντα-λογικά, θα έχω μάθει τη λογική απ’ την οποία διακατέχονται.

Θα έχω μάθει τον τρόπο που κρυφοκοιτούν μέσα απ’ τις χαραμάδες των ρωγμών τους, το μονοπάτι που ακολουθούν, την κορυφαία απόληξη της σταδιοδρομίας τους.

Θα έχω μάθει αν ζουν συνειδητά ή ασυνείδητα, πόσο ταΐζουν την υπόστασή τους, με τι αποζημιώνουν τα μυαλωμένα τους θηράματα, πώς αντιστέκονται στουν θόρυβο του χάους που προκαλούν.

Θα έχω καταφέρει έστω να… πω πως προσπάθησα.

Χώμα και νερό.

Λάσπες.

Υδρογόνο, οξυγόνο, άνθρακας, άζωτο, φώσφορο.
Σίδηρος και θείο.

Άνθρωπος.
Περίπου άνθρωπος.

Ποικίλα σχήματα.
Διάφορα υλικά.
Πολλές χρησιμότητες.

Κουμπιά.
Πολλά κουμπιά.
Χρωματιστά κουμπιά.
Κουμπιά με ξεχωριστό μοναδικό DNA.

Κουμπιά αραδιασμένα όπου τα αφήσεις, ξιπασμένα, με μορφές απρόσμενες, ηδονικές, φιλήσυχες, καθηλωτικές, κούφιες.

Και τα ίχνη τους σχεδόν παντού, αν ξέρεις να ψάχνεις…