Μπαινάκης – βγαινάκης γίναμε.

Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν.

Και βαρέθηκες να σκέφτεσαι. Βαρέθηκες να πράττεις. Βαρέθηκες να ψάχνεις.

Κάθεσαι ήρεμη στο τέλος να κοιτάς το κενό.

Κενό γεμάτο με λάθος πρόσωπα, με λάθος γέλια, με λάθος ψιθύρους, με λάθος φωνές.

Όταν έρχονται, όλοι βρίσκουν τόσους λόγους να σου πουν για τους οποίους θέλουν να μείνουν.

Όταν φεύγουν (σχεδόν) ποτέ δε μιλάει κανείς. Λες και τους ποτίζεις το αμίλητο νερό πριν την έξοδο.

Γιατί;

…Ίσως να πρέπει να πάψει πια ν’ ασχολείται το αγύριστο κεφάλι σου με «γιατί» που πληθαίνουν δίχως «επειδή» να τα ακολουθούν.

…Ίσως επειδή δεν ήσουν αρκετή.

…Ίσως επειδή δεν ήθελαν κάτι.

…Ίσως επειδή δεν ήθελες κάτι και τους έδιωξες.

…Ίσως επειδή τελικά ήταν άλλο απ’ αυτό που σου φάνηκαν.

…Ίσως επειδή τελικά ήσουν άλλο απ’ αυτό που τους φάνηκες.

…Ίσως επειδή κάτι έκανες λάθος.

Ίσως και να μην υπάρχει λόγος.

Όσο απρόσμενα ήρθαν, τόσο απρόσμενα φεύγουν.

Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάς πως κι απ’ τις δυο πλευρές του νομίσματος…

…όλα είναι δικαιολογίες:

«Αν το ήθελες πολύ, γιατί δεν το ‘χεις κάνει;»

Έτσι απλά, σε μια στιγμη, από γνωστοί γινόμαστε ξένοι.

Και μετά από λίγο, είναι σχεδόν σαν να μη γνωριστήκαμε ποτε.

Ίσως κάποιος πόνος, κάποιες αναμνήσεις, κάποια αντικείμενα, κάποια χαμόγελα διάσπαρτα από στιγμές που θα περνούν απ’ το μυαλό.

Μα αυτό είναι όλο. Ως εκεί.

Δε θα ξέρουμε τι κάνει ο ένας και τι ο άλλος. Ίσως και να πάψει να μας νοιάζει.

Τη μια στιγμή επιλέγουμε να έχουμε μαζί τα πάντα και την άλλη να αγγίζουμε μαζί το τίποτα.

Άραγε πάντα έρχεται το σημείο που πρέπει να επιλέξεις σε ποιο κενό θέλεις να ζεις;

Όσο μεγαλώνω, διαπιστώνω πως όσο πιο πολύ σωπαίνεις, τόσο πιο πολύ μετράς.

Ή, πως όσο πιο πολύ σωπαίνεις, τόσο πιο πολύ μεθάς.

Point of view always.

Τι μετρώ;

Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια που μπορώ βιολογικά, ψυχολογικά και σωματικά να αντέξω τη σιωπή χωρίς ανεπιθύμητα-επιζήμια-δυσάρεστα αποτελέσματα.

Για τι μεθώ;

Για τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια που βιολογικά, ψυχολογικά και σωματικά αντέχω τη σιωπή χωρίς ανεπιθύμητα-επιζήμια-δυσάρεστα αποτελέσματα.

Διότι μόνο εκ του αποτελέσματος, είτε αυτό έχει θετικό είτε αρνητικό πρόσημο, αντιλαμβάνεσαι το πραγματικό μέγεθος της υπόθεσης. Προτάσσοντας ψεύτικες ικανότητες του λόγου, η οξύνοια -τελικά- φαίνεται να ‘ναι αγαθό όλων.

Αλλά ως γνωστόν, θεωρητικά μαθηματικά δεν υπάρχουν. Κι αν βγει κανείς να πει πως υπάρχουν, ας σκεφτεί πρώτα μήπως κάποιος-κάτι-κάπου-κάπως-κάποτε τον ξεγέλασε.

Ακόμη, μετρώ…

…Φεγγάρια και ήλιους που μου λείπει η αίσθηση να μη μου λείπει τίποτα.

Ακόμη, μεθώ…

…Για την αίσθηση «δε-μου-λείπει-τίποτα» που θυμάμαι να έχω.

Αλλά έτσι είναι αυτά… τα χάνεις, τα βρίσκεις, τα σβήνεις, τα μετράς ή τα πίνεις και μεθάς.

Μια σύντομη επίσκεψη είναι κι η ανάγκη.

Πάει, έρχεται, κουκουλώνεται, αχνοφαίνεται.

Μέσα στις μυστικές κρυψώνες μας, καταχωνιάζουμε την αλήθεια μας μακριά απ’ τους άλλους.

Κι έπειτα σπεύδουμε ερμητικά προς την εξιλέωση.

Κι άντε τη μέρα κρύβεσαι πίσω απ’ τις σκιές.

Απ’ το σκοτάδι δεν μου ‘πες, πώς ξεφεύγεις;

Η ζέση και ο ζήλος την καλύπτουν την ανάγκη.

Μικρές κίβδηλες πραγματικότητες μπας και θρέψουμε ακόρεστες επιθυμίες.

Και τι ουσία έχει πια, αν το ‘χες βρει αυτό που θες μα εσύ συνέχιζες να ψάχνεις;

Βλάκας στο έπακρο με περικεφαλαία, αυτός ο τίτλος σου αξίζει.

Έτσι απλά, χωρίς θέμα, χωρίς λόγο, χωρίς ουσία, μα με ουσία.

Κι αν το καλοσκεφτείς, κι η ουσία μες στην απ-ουσία βρίσκεται. Κι αν ψάξεις πολύ και δεν την βρεις, είναι γιατί μπορεί να απ-ουσιά-ζει. Διότι έχει και δουλειές ενίοτε. Δεν μένει στάσιμη βλέπεις, ψάχνει πάντα για μέρη καλύτερα.

Τα κριτήρια της δεν τα ξέρω, μα και να την είχα μπροστά μου να την ρώταγα θαρρώ πως δε θα μου ‘λεγε. Είναι ιδιότροπη η ουσία, άπαξ και κάτι της φανεί περίεργο, πάει μετά, ψάξε να την βρεις εκεί που πετάνε τα πλοία που χάλασαν. Τους μικρούς Τιτανικούς.

Τρέχει με σκοπό το φευγιό, και σαν καπνός που είναι, δεν σκοντάφτει, δεν μπορείς να της βάλεις τρικλοποδιά, δεν μπορείς να την κλειδώσεις μέσα μπας-και-προλάβεις-το-κακό. Κι όσο περισσότερο ψάχνεις το γιατί, τόσο πιο αν-ούσιο φαίνεται να είναι αυτό που κάνεις. Γιατί; Επειδή μερικές φορές η απάντηση στα «γιατί» είναι απλά «επειδή».

Γι’ αυτό σου λέω και μου λέω και λέω… που πάμε χωρίς αστερόσκονη;;;

Εντάξει, παύση στις σκέψεις. Κι αύριο άμα με πιάσω να με ρωτώ «Γιατί;» μπορεί και να μην ψάχνω να βρω απάντηση. Κι εσύ αυτό να κάνεις.