«-Πώς αφήνεις κάποιον που αγαπάς;
-Τον αφήνεις, γιατί ξέρεις ότι δεν μπορείς να τον έχεις, τουλάχιστον όχι έτσι όπως θες να τον έχεις.
-Προτιμάς δηλαδή να μην τον έχεις καθόλου.
-Μάλλον προτιμάς να ελαχιστοποιείς τα αρνητικά συναισθήματα. Όταν υπάρχει κάτι, σου προκαλεί πόνο, όταν δεν υπάρχει το νοσταλγείς, το επιθυμείς, το σκέφτεσαι, αλλά χωρίς να σε πονάει.
-Δηλαδή σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Αποφασίζεις για το τι είναι καλύτερο για ‘σένα με τα δικά σου κριτήρια και πράττεις ανάλογα. Αυτή είναι η εγωιστική αντίληψη κακομαθημένων παιδιών.
-Όχι, αυτή είναι η πραγματικότητα.»
Ποια είναι η πραγματικότητα;
Μια θεωρία, δύο απόψεις.
Περιδινήσεις στοχασμών.
Για ακόμη μία φορά απόδειξη πως ο καθένας βλέπει τα πράγματα απ’ τη δική του οπτική γωνία.
Αναρωτιέσαι για τα λάθη σου, για τα λάθη των άλλων.
Για τα σωστά σου, για τα σωστά των άλλων.
Για τις επιλογές που έκανες, για τις επιλογές που έκαναν οι άλλοι.
Για τις επιλογές που δεν έκανες, για τις επιλογές που δεν έκαναν οι άλλοι.
Για όσα θέλησες, για όσα θέλησαν οι άλλοι.
Για όσα δεν θέλησες, για όσα δεν θέλησαν οι άλλοι.
Για όσα τόλμησες, για όσα τόλμησαν οι άλλοι.
Για όσα δεν τόλμησες, για όσα δεν τόλμησαν οι άλλοι.
…Για όσα θα τολμούσες τελικά.
Κι είναι και κάτι βράδια που κοιμάσαι πρωί και που τα μεσημέρια που ξυπνάς για πρωινό… μετανιώνεις.
Φτιάχνεις καφέ και βγάζεις μια φωτογραφία την κούπα. Την κοιτάς. Σ’ αρέσει το αποτέλεσμα.
Απορείς με την ταχύτατη εναλλαγή των εξελίξεων.
Κοιτάς γύρω σου. Παίρνεις τηλέφωνα, μιλάς με φίλους, κάνεις δουλειές, κανονίζεις το πρόγραμμά σου.
Τίποτα όμως δεν είναι όπως χθες.
Τίποτα δεν είναι όπως θες.