Ίσως απλά να θέτουμε αόρατα όρια γύρω μας.
Και μόνο πέρα απο τις παρυφές των φραγμών μας να εμφανίζουμε όλα εκείνα που δεν μπορούμε να βγάλουμε στην επιφάνεια.
Μα μπορεί να μην είναι πως τα κουκουλώνουμε βαθιά.
Μπορεί να είναι ότι τα πλάθουμε σε τέταρτη διάσταση, κι είναι κι αυτός ο κόσμος που υπάρχει μόνο για τρεις.
Αυτός που δίνει πρέπει να ορίσει το όριο.
Γιατί αυτός που παίρνει σπάνια θα το κάνει.
Ο ένας κάνει ένα βήμα μπροστά, κι ο άλλος ένα βήμα πίσω.
Έτσι ώστε να πρέπει να παίζουμε με τις ταχύτητες.
Να προσπαθούμε να αναπτύξουμε ταχύτητα μεγαλύτερη απ’ αυτήν του φωτός πριν να μπορέσουμε να έρθουμε σε επαφή.
Άραγε επειδή είναι πιο εύκολο να μη συμφωνούμε;
…Κι υπάρχουν λογικές διαφωνίες;
Ή απλά διαφωνούμε επειδή βολευόμαστε;
Υπάρχει λόγος να βάζουμε στην αναμονή τη ζωή μας μέχρι να βρούμε την καλύτερη δυνατή (δια)λύση;
Κι αυτά που χάνουμε στο μεσοδιάστημα;
Και τελικά… πόσο μακριά είναι το «μακριά»;
Πιθανόν πιο κοντά απ’ το «κοντά». Πιθανόν και σε άλλο γαλαξία.
Κι αν προσβάλουμε ανθρώπους με αυτά που λέμε, αν αυτά που λέμε είναι σχεδόν αυτά που νιώθουμε, τότε δε λέμε τα σωστά πράγματα ή δεν είναι οι άνθρωποι που ψάχνουμε;
Κι αν υποθέσουμε πως κάναμε εμείς το λάθος, σκέφτηκε ποτέ κανείς μήπως απλά αναζητούσαμε ένα ευκρινώς ευάρεστο και όχι ένα ευκρινώς άστατο αποτέλεσμα;