Κρίμα στους επόμενους που θέλουν να σε αγαπήσουν από την αρχή.
Κρίμα στην αρχή που δεν μπορεί ν’ αρχίσει χωρίς να έχει προηγηθεί τέλος.
Κρίμα στο τέλος που είναι όλο θεωρία κι από πράξεις τίποτα.
Κρίμα στις πράξεις που στην θεωρία είναι ίδιες με την πράξη μα στην πράξη τίποτα.
Κρίμα στους επόμενους που δεν τους χαμογελάς με τον ίδιο τρόπο.
Κρίμα στο χαμόγελό σου που ψάχνει κάτι γνώριμο για να υπάρξει.
Κρίμα στα υπάρχω που η τελειότητα και η ατέλεια τους τσάκιζε το νου σου.
Κρίμα στο νου που τη μια μπερδεύεται με εφήμερες αγάπες και την άλλη δε συμβιβάζεται με δαύτες.
Κρίμα στους επόμενους που νομίζουν ότι μπορούν να συγκριθούν με αυτό που έχεις στο κεφάλι σου.
Κρίμα στο κεφάλι σου που σ’ οδηγεί με 400 σε μονόδρομο.
Κρίμα στον μονόδρομο που στο τέλος γράφει «σ’ αγαπώ».
Κρίμα στο «σ’ αγαπώ» που η απάντηση είναι «σ’ αγαπώ κι εγώ».