Έτσι απλά, χωρίς θέμα, χωρίς λόγο, χωρίς ουσία, μα με ουσία.
Κι αν το καλοσκεφτείς, κι η ουσία μες στην απ-ουσία βρίσκεται. Κι αν ψάξεις πολύ και δεν την βρεις, είναι γιατί μπορεί να απ-ουσιά-ζει. Διότι έχει και δουλειές ενίοτε. Δεν μένει στάσιμη βλέπεις, ψάχνει πάντα για μέρη καλύτερα.
Τα κριτήρια της δεν τα ξέρω, μα και να την είχα μπροστά μου να την ρώταγα θαρρώ πως δε θα μου ‘λεγε. Είναι ιδιότροπη η ουσία, άπαξ και κάτι της φανεί περίεργο, πάει μετά, ψάξε να την βρεις εκεί που πετάνε τα πλοία που χάλασαν. Τους μικρούς Τιτανικούς.
Τρέχει με σκοπό το φευγιό, και σαν καπνός που είναι, δεν σκοντάφτει, δεν μπορείς να της βάλεις τρικλοποδιά, δεν μπορείς να την κλειδώσεις μέσα μπας-και-προλάβεις-το-κακό. Κι όσο περισσότερο ψάχνεις το γιατί, τόσο πιο αν-ούσιο φαίνεται να είναι αυτό που κάνεις. Γιατί; Επειδή μερικές φορές η απάντηση στα «γιατί» είναι απλά «επειδή».
Γι’ αυτό σου λέω και μου λέω και λέω… που πάμε χωρίς αστερόσκονη;;;
Εντάξει, παύση στις σκέψεις. Κι αύριο άμα με πιάσω να με ρωτώ «Γιατί;» μπορεί και να μην ψάχνω να βρω απάντηση. Κι εσύ αυτό να κάνεις.